رابرت بونفیلیو

Robert Bonfiglio

متولد ۶ سپتامبر ۱۹۵۰ ، درمیلواکی .

تحصیلات : لیسانس شیمی از دانشگاه آریزونا ، لیسانس موسیقی از دانشکده موسیقی مَنس نیویورک ، فوق لیسانس موسیقی از مدرسه موسیقی منهتن ، دوره های هارمونیکا را با چَمبر هانگ (Cham-ber Huang )گذراند و همچنین توسط فلوتیست اندرو لولیا ( Andrew Lolya ) تحت تعلیم قرار گرفت.

در نیمه دوم سال ۱۹۸۰ ، رابرت بونفیلیو خود را به عنوان یک نوازنده برجسته هارمونیکا در موسیقی کلاسیک و همچنین بلوز به دنیا معرفی نمود و تلاش فراوانی در معرفی و گسترش هرچه بیشترتوانایی های این ساز نمود. تلاش ها و مهمتر از آن اجراهای زیبا و ماهرانه وی باعث شد تا لقب پاگانینی هارمونیکا (برگرفته از نام نوازنده و آهنگساز معروف نیکولو پاگانینی ) را بدست آورد.

بونفیلیو در ۶ سپتامبر ۱۹۵۰ در میلواکی ، ویسکانس.ین به دنیا آمد اما در آیوا سیتی بزرگ شد.او فرزند یک جراح اورتوپد است .

رابرت بونفیلیو
رابرت بونفیلیو

اولین سازدهنی را در کودکی ، و در جوراب هدایای کریسمس دریافت نمود . زمانی که دبیرستانی بود عاشق موسیقی بلوز شد و شروع به کپی کردن کارهای قهرمانانش –بیشتر از همه سانی بوی ویلیامسون و جونیور ولز (Sonny Boy Williamson Junior Wells, )– نمود . بعد از اتمام دبیرستان وارد دانشگاه آریزونا شد و مدرک لیسانس شیمی را دریافت نمود. اما موسیقی علاقه اصلی او بود بنابراین به نیویورک رفت تا در دانشکده موسیقی مَنس ، آهنگسازی را بیاموزد . پس از دریافت مدرک لیسانس موسیقی از دانشکده مَنِس وارد مدرسه موسیقی منهتن شد و موفق به دریافت درجه استادی از آنجا گردید. بونفیلیو در حین تحصیلات و در ابتدای حرفه اش ، درآمد خود را از اجرا در آگهی های تجاری و نمایش های تلویزیونی و رادیویی عادی – مانند آرزوی رایان Ryan’s Hope) ( و بیمارستان عمومی(General Hospital ( وهمچنین از اجرا در فیلم هایی مانند کرامر بر علیه کرامر(Kramer vs. Kramer )و مکان هایی در قلب ( (Places in the Heart – کسب می نمود.

در این زمان بود که بونفیلیو شانس تحصیل در حضور اساتید بسیار معروف را پیدا کرد .او ۵ سال را صرف یادگیری هارمونیکا در کنار چمبر هانگ نمود و ۱۲ سال تحت تعلیم اندرو لولیا – فلوت زن اصلی باله نیویورک (New York City Ballet )- قرار گرفت .واین در حالی بود که وی به طور همزمان در مدرسه موسیقی منهتن توسط اساتید آهنگسازی معروفی همچون جان کیج ، آرون کاپلند و چارلز ورینن (John Cage, Aaron Copland, and Charles Wuorinen) تعلیم می دید. روزنامه لس انجلس تایمز در سال ۱۹۹۳ مقاله ای از بونفیلیو چاپ نمود که وی به کریس پسلز (Chris Pasles) گفته بود:

در حقیقت این ورینن بود که به من گفته بود با هارمونیکا ، به خاطر جایگاه ویژه ای که دارد ،بیشتر سر و کار خواهم داشت تا آهنگسازی! “

رابرت بونفیلیو
رابرت بونفیلیو

جایگاهی که نوازندگان هارمونیکا – موسیقی کلاسیک اسبقی همچون لری ادلر (Larry Adler) ، پدر موسیقی سازدهنی کلاسیک در امریکا ، و جان سباستین (John Sebastian) ،( پدر جان بی . سباستین از Lovin’ Spoonful ) داشتند . هر دو کنسرت های هارمونیکا از آهنگسازانی همچون : , Alan Hovhaness, Henry Cowell, Alexander Tcherepnin, Heitor Villa-Lobos, Ralph Vaughan Williams, Darius Milhaud, Malcolm Arnold را اجرا نموده اند . بونفیلیو کار تمامی این افراد را ادغام و در اجراهای خود قرار داده و علاوه بر آن کارهای :

Gordon Jacob (Five Pieces for Harmonica and String Orchestra), Norman Dello Joio (Concertino for Harmonica and Orchestra), Arthur Benjamin (Harmonica Concerto) را نیز اجرا کرده است . بونفیلیو در سال ۱۹۸۶ ، به همراه ارکستر فیلهارمونیک بروکلین ، به رهبری لوکاس فاس (Lukas Foss ) اولین اجرای جهانی کنسرت هارمونیکای Cowell را در شهر نیویورک به نمایش گذاشت. این کنسرت در اصل در سال ۱۹۶۲ برای سباستین نوشته شده بود که پس از آن چنان بیمار شد که نتوانست آن را اجرا کند. بونفیلیو همچنین کنسرت های Cowell و Villa-Lobos را ضبط کرد که مورد اخیر قطعه معروف او به حساب می آید. بونفیلیو در روزنامه لس آنجلس تایمز در مورد همکاران قدیمی تر خود چنین اظهار می کند که: ” آنچه من انجام می دهم انتخاب کردن در جایی است که سباستین و ادلر دست کشیده اند. پیشرفت های فنی و مانند آن، همانند هر چیز دیگری وجود داشته است.” بونفیلیو نه تنها علاقه خود نسبت به بلوز که آن را بیش از هر سبک دیگری در موسیقی دوست دارد رها نمی کند بلکه سعی نمود تا با منتشر کردن مجموعه ای از سازدهنی، موسیقی بلوز را به مخاطبان موسیقی کلاسیک معرفی کند. این شیوه چنان موفقیت آمیز بود که در اواخر دهه ۱۹۸۰ با کمک RCA (Radio Corporation of America ) دو سی دی بلوز را منتشر نمود. آلبوم اول او Villa-Lobos Harmonica Concerto ، توسط New York Chamber Symphony پشتیبانی شد. ,William Ratliff در روزنامه لس آنجلس تایمز با مروری بر این آلبوم نوشت: ” بونفیلیو چنان آهنگین، دل نشین، جذاب و زنده می نوازد که به ندرت با سازدهنی همخوانی دارد.

 

ارسال شده توسط m.aghyani

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *